Friday, July 20, 2018

പൂക്കളുടെയും വെളിച്ചത്തിന്റെയും ശവമടക്കിൽ നിന്നും തത്സമയം

അതൊരു
വല്ലാത്ത തരം
പാറ്റയായിരുന്നു...

തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ
ഭംഗിയായി വെട്ടിയൊതുക്കിയ
ചിറകുകൾ,
സ്പർശിനികൾ,
കാതങ്ങൾക്കപ്പുറം
മദിപ്പിക്കുന്ന ഫിറമോൺ

അതൊരു
വല്ലാത്ത പാറ്റ തന്നെ
പകൽ
സകലമാന പൂക്കളും
പുഷ്പാസനത്തിൽ നിന്ന്
കുതറിയോടി
പാറ്റയുടെ അടുത്തേക്കെത്തുന്നു..
എന്റെ തേൻ കുടിക്കൂ..
എന്റെ പരാഗം നുകരൂ
പ്രിയനേ കരുത്താർന്ന
ചിറകുകൾ കൊണ്ടെന്റെ
ദള വിദളങ്ങളെ ശിഥിലമാക്കൂ...
പൂക്കളുടെ ആലസ്യംപൂണ്ട
നിലവിളികൾ
പാറ്റക്കു മുകളിൽ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നു..

അതൊരു വല്ലാത്ത പാറ്റ തന്നെ

തനിക്കു ബോധിച്ച പൂക്കളെ മാത്രം
കുമ്പസരിപ്പിച്ചു മയക്കുന്നു
അല്ലാത്തവയെ
നോക്കുക പോലുമില്ലാത്തതിനാൽ
പിച്ചക്കിരിക്കുന്ന പൂക്കളുടെ വരിക്ക്
നിരാശയുടെ ചീഞ്ഞ ഗന്ധം

അതൊരു വല്ലാത്ത പാറ്റ തന്നെ

അന്തിയായാൽ
എല്ലാ വെളിച്ചവും അതിനെ തേടി വരുന്നു
അടുക്കളയിൽ നിന്ന്
വിയർത്തൊലിച്ച് കണ്ണു കലങ്ങിയ അടുപ്പുകൾ
വറ്റ് എല്ലിനിടയിൽക്കയറിച്ചീർത്ത
വലിയ വീടുകളിലെ
അലങ്കാര വിളക്കുകൾ

നഗരത്തിരുട്ടിൽ മുല്ലപ്പൂ ചൂടി നിൽക്കും
പൊതു വെളിച്ചങ്ങൾ

സ്വകാര്യമായ നെയ്ത്തിരികൾ
ഉരുകിയൊലിച്ച മെഴുകുതിരികൾ
തേച്ചുമിനുക്കിയതും
ക്ലാവു പിടിച്ചതുമായ
നിലവിളക്കുകൾ,
തീപ്പെട്ടിക്കമ്പുകൾ
ജ്വലിച്ച പാടെ
നക്ഷത്രങ്ങൾ,
നിലാവ് പിറന്നപടി

എല്ലാ വെളിച്ചങ്ങളും
പാറ്റയെത്തേടി പറന്നു വരുന്നു
വെളിച്ചങ്ങളുടെ ചിറകടിയൊച്ച
ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ വരവറിയിക്കുന്നു...

എല്ലാ വെളിച്ചങ്ങളും
എന്നെ ഉമ്മവച്ചുകെടുത്തൂ
എന്നെ ഊതിക്കെടുത്തു
തന്നെ ചിറകടിച്ചു കെടുത്തു
പ്രിയനേ...
ഏറ്റവും ദയവുണ്ടായി അങ്ങെന്നിൽ നൃത്തം ചെയ്തു എന്നെ
ഒരു പ്രാവശ്യമെങ്കിലും
ഒന്നു കെടുത്തിത്തരൂ...
എന്നു നിലവിളിക്കുമ്പോൾ
ഇരുട്ടുകൾ കൂട്ടമായ് വന്ന്
പാറ്റക്ക് ജയ് വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

ഒരു ക്ഷീണവുമില്ലാത്ത
ഒരൊറ്റ രോമം പോലും നരയ്ക്കാത്ത
ഒരണപ്പല്ലു പോലും കൊഴിയാത്ത
ഒരു പുഞ്ചിരി പോലും കോടാത്ത
സമയത്തെ വല്ലാതെ
പിടിച്ചു നിർത്തുന്ന,

അത്
ഒരു വല്ലാത്ത പാറ്റ തന്നെ

*ശിവപ്രസാദ് പാലോട്*

Wednesday, July 18, 2018

മടക്കം

'
നിന്റെ ബ്രാക്കറ്റിൽ
നിന്നുമിനി
ഞാനൊന്നും
തിരഞ്ഞെടുക്കില്ല

നിന്റെ വിട്ടുപോയതൊന്നും
പൂരിപ്പിക്കാൻ
ഞാനാളല്ല

നിന്നെയെന്നോടിനി
ചേരുംപടി
ചേർക്കുകയേയില്ല

നിന്നെ ഞാനിനിമേൽ
ഒരു വാക്യത്തിലും
പ്രയോഗിക്കുകയില്ല

നിന്റെ ചിത്രം വരച്ചീനി
എനിക്കൊരു ഭാഗവും
അടയാളപ്പെടുത്താനുമില്ല

ഒറ്റവാക്കിലോ
രണ്ടു പുറത്തിൽ
കവിയാതെയോ
നിന്നെക്കുറിച്ചിനി
ഒന്നുമെഴുതാനുമില്ല

നിന്നെക്കുറിച്ചൊരു
പര്യായമോ
വിപരീത പദമോ
മനസിൽ തോന്നുന്നുമില്ല

ഒരു പട്ടികയിലും
നിന്നെപ്പെടുത്താനില്ല

നിന്റെ ഖണ്ഡികയിലിനി
എനിക്കൊറ്റത്തിരുത്തുമില്ല
ഒരു ചിഹ്നവും
ചേർക്കാനില്ല
ഒരു കഥയും
പൂർത്തിയാക്കാനില്ല
വിശദീകരിക്കാനില്ല

എല്ലാ ഉത്തരവും
തെറ്റിച്ചെഴുതി
നിന്റെ പരീക്ഷയിൽ നിന്നും
ഞാൻ ജയിച്ചു മടങ്ങുന്നു.

*ശിവപ്രസാദ് പാലോട്*

Sunday, July 15, 2018

മഴക്കിനാവ്/ ശിവപ്രസാദ് പാലോട്*

*

കുടകൾ
പെയ്തിറങ്ങുന്ന തെരുവിൽ നിന്ന്
പതിവുപോലെ
രണ്ടാത്മാക്കൾ
ഇന്നു ഞാൻ നാളെ നീ
നടക്കാനിറങ്ങുമ്പോൾ

അടിക്കാതെ സ്ട്രോങ്ങായിട്ട്
ഒരു മഴയെടുക്കട്ടെ…?
ചൂടോടെ കൊറിക്കാൻ
ഒരു കൂമ്പൻ പൊതി
മഴയെടുക്കട്ടെ.?
ഇടിയും മിന്നലുമിട്ട്
കാറ്റു കൊണ്ടിളക്കിത്തരിപ്പിച്ച
ഒരു ഗ്ലാസ്
കിടിലൻ മഴയെടുക്കട്ടെ??
ഇപ്പോൾ ചെത്തിയിറക്കിയ
ഒരു കുടം മഴ??
നാഡികളിലേക്ക്
എരിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന
ഒരളവ് മഴ??
ശ്വാസത്തിൽ നിന്ന്
സ്വർഗത്തിലേക്ക് പറത്തുന്ന
ഒരു കവിൾ മഴപ്പുക??
പതിവുകാർ
വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരിന്നു..

വേണ്ട വേണ്ടെന്ന്
ചേർന്നു പോയ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന്
അടർന്നു മാറി
എന്റെ നാവുകൊണ്ട് നീയും
നിന്റെ നാവുകൊണ്ട് ഞാനും
അനാഥശവങ്ങളിൽ മാത്രം കണ്ടുപോരുന്ന
വിശേഷപ്പെട്ട പുഞ്ചിരി കൊണ്ട്
വിളിച്ചു പറഞ്ഞതുമാണ്

എത്ര പൊടുന്നനെയാണ്
അതായത്
ഒരു പൂ വിരിയുന്ന പോലെ
ഒരു വള്ളി മരത്തിലേക്ക്
പടരുന്ന പോലെ
ബലിമൃഗത്തിന്റെ
ചോര മുഴുവനും
ഇറ്റിത്തീരുമ്പോലെ,
ഓരോന്നോരോന്ന്
മറന്നു പോവുമ്പോലെത്തന്നെ
അത്ര പൊടുന്നനെ
നമ്മുടെ തലക്കു മുകളിൽ
മഴ നിവർന്നത്..?

മഴയുടെ
ഒരു കൂണിനോളം
വലിയ കുട
ഒന്നായിത്തീർന്ന നമ്മളതിന്റെ
വളഞ്ഞ ഒറ്റക്കാല്

കെട്ടഴിഞ്ഞ മുടിയിലൂടെ
മണ്ണിനെ ത്തൊട്ട്
മൂക്കിൻ തുമ്പിലൂടെ ഒലിച്ച്
താടിയിൽത്തട്ടിത്തെറിച്ച്
നാഭികളെ തലോടി
അടഞ്ഞു പോയ ?
പോളകൾക്കു മീതേ
കൺപീലികളിൽ തഴുകി
കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി
തുടകളെ ത്രസിപ്പിച്ച്
കണങ്കാലിലൂടെ
മഹാനദിയായി തീർന്നത്

നാമതിൽ മുങ്ങിപ്പൊങ്ങി
കെട്ടി മറിഞ്ഞ്
അള്ളിപ്പിടിച്ച്
ചുഴിക്കറക്കത്തിൽ
എണ്ണമറ്റ ചുഴലികളിൽ
നമ്മളിൽ നമ്മളിൽ
ഒഴുകിയത്…

അപ്പോഴും
ഇരുട്ടിന്റെ കാണാത്തുരുത്തിൽ
പണ്ടെപ്പോളോ ഒഴുക്കിവിട്ട
ഒരു വാഴപ്പോളത്തോണി
ബാക്കി കിടപ്പുണ്ടാകുമെന്ന്
പ്രതീക്ഷിച്ച്
പിന്നെയും ക്രൂരമായി പ്രതീക്ഷിച്ച്
മഴക്കുടയുടെ
വളഞ്ഞ ഒറ്റക്കാലായി…
പിന്നെയും അസാധ്യമായി
വളഞ്ഞ ഒറ്റക്കാലായി…
ഇങ്ങിനെയിങ്ങിനെ…
നിവരാതെ..
ഒട്ടും നിവരാതെ..

Saturday, July 7, 2018

അഭിമന്യു



അഭിമന്യു അവനാര്?
ഞാനല്ലോ നീയല്ലോ
പത്മവ്യൂഹപ്പടനടുവിലെ
കുരുതിച്ചോര..

ഇളംചോരമണത്തോരു
തെരുവുനായ്പ്പല്ലുകൾ
ചതിയാലെ ചതച്ചോരു
നവവസന്തം

കാരിരുമ്പിൻ കരുത്തുള്ള
ചിന്തകളെപ്പേടിച്ചാണോ
ഇടനെഞ്ചിൽ കത്തിയാഴ്ത്തി
കൊല്ലുവോർ നിങ്ങൾ

ചോര ചിന്തിപ്പടനിലത്തിൽ
വീണിതയ്യോ കിടക്കുമ്പോൾ
തലയെടുത്തു മടിയിൽ വച്ചു
ചങ്കുപൊട്ടി കരഞ്ഞാർക്കും
മകനെ ഞാൻ പെറ്റ മകനെ
നീയുയിർക്കയെൻ തങ്കമേ
എന്നുരുകിത്തീർന്നീടും
അമ്മയാരാണ്?

മടിയിൽ നീ പുഞ്ചിരിച്ചേ
യുറക്കാമുറക്കമാം
ഒരു തേങ്ങലരുമയായ്
താരാട്ടുപാടുന്നു

അതെന്റെയമ്മ നിന്റെയമ്മ
കണ്ണുനീരിൽ കയങ്ങളിൽ
മുങ്ങിയെന്നുമുണങ്ങാത്ത
ഭൂമി തന്നമ്മ

യുദ്ധപർവ്വം കനയ്ക്കുന്ന
കുരുക്ഷേത്രഭൂമി തന്നിൽ
ആത്മവീര്യ മഴയായി
പെയ്തവൻ നിയോ

അരചന്മാർ നഗ്നരെന്ന്
തെല്ലുറക്കെ പറഞ്ഞവൻ
ബൊളിവിയൻ വനത്തിൽ
നീ ചുവന്നപുഷ്പം

അഭിമന്യു നീയുയിർക്കും
യുവതതൻ നാഡികളിൽ
കനിവിനിയും നിലക്കാത്ത
കരളാഴത്തിൽ

ഉയരുമിനിയുമിടി മുഴക്കം
നിന്റെ നെഞ്ചിൻ സ്പന്ദനങ്ങൾ
പുതുയുഗത്തിൻ പിറവിക്കായി
കാഹളം കൊള്ളും..

മതമേതും വേലികെട്ടാ
മനുഷ്യപ്പൂന്തോട്ടത്തിന്നായ്
അതുവരെയുണരാതെ
കിനാക്കൊള്ളുക..

കിനാവു നിറയെ
സൂര്യൻമാർ ഉദിച്ചു നിൽക്കട്ടെ
തെല്ലിരുട്ടിൽ
തീപ്പന്തങ്ങൾ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കട്ടെ..

അഭിമന്യു അവനാര്?
ഞാനല്ലോ നീയല്ലോ
പത്മവ്യൂഹപ്പടനടുവിലെ
കുരുതിച്ചോര..

ശിവപ്രസാദ് പാലോട്

Friday, June 29, 2018

മരണ വീട്ടിലെ മഴ


അത്
ഭയം ചുരുട്ടിയ
തേരട്ടയെപ്പോലെ
ഇഴയാൻ മറക്കും

എത്ര കുടയുണ്ടായാലും
നനഞ്ഞു കൊണ്ട്
ഒരു തേങ്ങൽ പടി കയറി വരും

മുറ്റത്തെ
ചളിപിളിയിൽ
ചവിട്ടി വഴുതി
ഓർമ്മകളുടെ
മന്തു കാലുകൾ

ചില പരിചയങ്ങൾ
ഓർക്കാപ്പുറത്ത്
ഇളിച്ചു കാട്ടി വെയിലാവും

എല്ലാ പുഷ്പചക്രങ്ങളിലും
പൂക്കൾക്കു മുകളിൽ
കണ്ണീര് ഒട്ടിച്ചു വയ്ക്കും

ഒന്നു തോരുമ്പോൾ
നടുത്തളത്തിൽ നിന്ന്
പിന്നെയും തോരാപ്പെയ്ത്ത്
അലമുറയിട്ട് മൂടിക്കെട്ടും

എത്രയോ കാലമായി
ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നവരെപ്പോലെ
അതേങ്ങിയേങ്ങിക്കരയും
ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളുമായി
തളം കെട്ടും

ഈറൻ മാറ്റാനാവാതെ
ആത്മാവുകൾ
പിഴിഞ്ഞുടുക്കാനാവാതെ
ചിറകിട്ടടിക്കും
കെട്ടഴിഞ്ഞ മുടി പോലെ

മഴയത്തു മരിക്കുന്നവർ
എന്നുമോർക്കപ്പെടും
അവരുടെ പേരുകൾ
മഴക്കല്ലിൽ കൊത്തിവയ്ക്കപ്പെടും
ഒരു വേനലിനും
നനച്ചു കളയാനാവാതെ

എത്ര അടക്കിയാലും
കുതറിച്ചാടുന്ന
കാനത്തുള്ളികളാണ്
പൊടുന്നനെ
മരണപ്പെടുന്ന വീടുകൾ.

ശിവപ്രസാദ് പാലോട്

Friday, June 15, 2018

മിച്ചഭൂമി/ ശിവപ്രസാദ് പാലോട്


വേരുകൾ
ആകാശത്തിലുറപ്പിച്ച്
തലകീഴായി
പൂത്തു കായ്ച്
തൂങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്
എന്റെ വനം

മണ്ണിൽ നിന്ന്
രോമകൂപങ്ങൾ പോലെ
നേർത്ത സുഷിരങ്ങളിൽ
നിന്നും
കുതിച്ചു ചാടുന്നതാണെന്റെ
മഴ

കൂടിപ്പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന
നമ്മുടെ ഭ്രാന്തിന്റെ
സീൽക്കാരമാണിടിയും
മിന്നലും
ശ്വാസങ്ങൾ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ
തലയറഞ്ഞു പായുന്ന
പിശറൻ കാറ്റ്

വെറുതെ പറയുന്നതല്ല
മേഘങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന
ഭൂഗർഭങ്ങളിലേക്ക്
വിരഹപ്പെടുന്ന
നിന്നോടെന്തിന് ഞാൻ
കേവലമൊരു നുണ കൊണ്ട്
വ്യഭിചരിക്കപ്പെടണം?

സത്യത്തിന്റെ
നനഞ്ഞ തൂവലുകൾ
എന്നെങ്കിലും വന്നേക്കാവുന്ന വെയിലിൽ
ഉണങ്ങിക്കിട്ടുംവരെയെങ്കിലും

അവനവനെത്തന്നെ
സ്നേഹത്തിന്റെ
ലോലമായ മൂർച്ച കൊണ്ട്
കശാപ്പുചെയ്ത്
നിവേദിക്കുന്ന
ജന്മമെന്ന മിച്ചഭൂമിയിൽ
മറ്റെന്തു വിശ്വസിക്കാനാണ്..?

Friday, May 18, 2018

മരുന്നുപണി


ചുരുണ്ടിടത്ത് നിന്നും
ഫണമുയരുന്നപോലെ
വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു 
ദൂരെ ഉള്ള ആ ഉത്സവത്തിനു പോകാന്‍
ആഗ്രഹം പൊത്തിറങ്ങിയത്
വെടിക്കെട്ടിന് കാത്തിരിക്കുന്ന
നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക് പഴുതാരക്കാലുകള്‍
ഒരു ഉറുമ്പ്‌ ചൂട്ടുമായി
തരിശുപള്ള്യാലിലൂടെ വെച്ച് നടന്നു പോകുന്നു
ചൂട്ടു കൊണ്ട് അയാള്‍ സ്വന്തം തലയില്‍
കുത്തിയപ്പോളാണ്
ആചാരക്കതീനകള്‍ ഒന്നിച്ചു പൊട്ടി
പുക കൊണ്ട് ആള്‍ രൂപങ്ങളുണ്ടായത്
കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ ഒന്നാകെ ചിതറിപ്പോയത്
കൂട്ടം തെട്ടിയവ വലിയ വായില്‍
നിലവിളിച്ചത്
ബലൂണ്‍, പീപ്പിക്കച്ചവടക്കാര്‍
മാലപ്പടക്കങ്ങള്‍ ആയി പൊട്ടാന്‍ തുടങ്ങുന്നു
ഒരു അച്ചടക്കവും ഇല്ലാത്ത പിള്ളേരെപ്പോലെ
അവരിക്കുന്നിടം ശൂന്യമാകും വരെ
തലങ്ങും വിലങ്ങും ഉള്ള പൊട്ടലുകള്‍
ബലൂണുകള്‍ വയറുവീര്‍ത്ത്
മേഘങ്ങളായി പറന്നു നടക്കുന്നു
തകര്‍ന്ന പ്രണയങ്ങള്‍ പരസ്പരം
പട്ടങ്ങളെപ്പോലെ ചരടുതിരയുന്നു
സ്ത്രീകളിരുന്ന ഭാഗത്തുനിന്നും
അമിട്ടുകള്‍ ഉയര്‍ന്നു പൊട്ടുന്നു
തെങ്ങുകള്‍ തലകൊണ്ട് താങ്ങി നിര്‍ത്തിയ
ആകാശത്ത് സാരികള്‍ , ചുരിദാറുകള്‍
കൈ കോര്‍ത്തു പിടിച്ചു നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോള്‍
കുങ്കുമവും സിന്ദൂരവും കൊണ്ട്
ഒരു മഴ
നെറ്റിപ്പട്ടങ്ങള്‍ പൊഴിച്ച്
ആനകളിപ്പോള്‍ ആകാശത്ത് ചെവിയാട്ടുന്നു
കൊമ്പും കുഴലും ചെണ്ടയും
വല്ലാതെ വല്ലാതെ
പരിചിതമല്ലാത്ത കാലം വായിക്കുന്നു
അടുത്ത കൂട്ടുകാരൊക്കെ
കുഴിമിന്നികലായി കുത്തിയുയരുന്നു
നക്ഷത്രങ്ങളെ തൊട്ടു കൂട്ടി
അവര്‍ എന്തോ അതി ലഹരി പാനീയം
മൊത്തിക്കുടിക്കുകയാണ്
അവരുടെ പഴുതാര മീശകളില്‍
ഉന്മാദത്തിന്റെ കരടുകള്‍
പ്രകമ്പനത്തിന്റെ പശ കൊണ്ട്
ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്
അപസ്മാരത്തിന്‍റെ മൂര്‍ധന്യത്തിലെന്ന പോലെ
പറമ്പിനെ പുകയുടെ നുരയും പതയും
വന്നു മൂടുമ്പോള്‍
എനിക്കെന്നെ ഒരു ഡൈനയായി
അനുഭവപ്പെടാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ട്
കുഴിയില്‍ നിന്നുമുയര്‍ന്നു
ഈ ജന്മത്തെ നോക്കി
അനന്തമജ്ഞ്യാതമവര്‍ണനീയയമീ
ലോക ഗോളം തിരിയുന്ന മാര്‍ഗമെന്നു
പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു ചിതറാനാകുന്നുണ്ട്
ഉത്സവം കണ്ടു മടങ്ങുമ്പോള്‍
വണ്ടിയുടെ ഡ്രൈവര്‍
രാകിപ്പറക്കുന്ന ചെമ്പരുന്തേ
നീയുണ്ടോ മാമങ്ക വേലകാണാന്‍
എന്ന രാഗത്തില്‍
ഒരു വളവ് കുത്തിയൊടിക്കുന്നു
അവനവനില്‍ പൊട്ടിത്തെറിച്ച
മൌനത്തിന്റെ ഭാരത്തില്‍
ചാരുസീറ്റില്‍ ഞങ്ങള്‍ മാത്രം
തല കുമ്പിട്ടിരിന്ന്
എന്താണ് നടന്നത്
എന്താണ് നടന്നത്
എന്ന് പോത്തുകളെപ്പോലെ
അയവെട്ടിക്കോണ്ടിരിക്കുന്നു
ശിവപ്രസാദ് പാലോട്