Sunday, January 8, 2012

ഇലജന്മം 


പച്ചിലയില്‍ നിന്നും
പഴുത്തിലയിലെക്കുള്ള 
ദൂരം അളന്നു തന്നെയാണ്
എന്റെ നില്‍പ്പ്

തളിരിട്ടപ്പോള്‍
തുടങ്ങിയതാണ് ഈ ആധി,
വീണു പോവുന്ന
ഓരോ പഴുത്തിലയും
ഇന്നി ഞാന്‍ നാളെ നീ
എന്നനുഗ്രഹിച്ചു ,
മരണവീട്ടിലെ പുഞ്ചിരി,

കാറ്റിനോട് കലഹിചിട്ടുണ്ട്
മഴക്കൊപ്പം കളിച്ചിട്ടുണ്ട്
പേരറിയാത്ത
ഉറുമ്പുകൂട്ടത്തിനൊപ്പം
ജീവിതം നെയ്തിട്ടുണ്ട് ..

മോട്ടുകള്‍ക്ക് അടയിരുന്നു
വിരിഞ്ഞവക്ക് കാവലിരുന്നു
കനീകള്‍ക്ക് തണലായി ,
വിശന്ന വേനലുകളില്‍
വിത്തുകള്‍ക്ക് താരാട്ടായി

ഇനി കൊഴിയണം
മണ്ണ് വിളിക്കുന്നുണ്ട്
നാളേക്ക് വളമാകാന്‍ ,

ചില്ലയറ്റത്ത്
ചെറു പുഞ്ചിരികള്‍
പൊടിച്ചു വരുന്നുണ്ട്

ഈ ശിശിരം
എനിക്ക് ശ്മശാനം
കരിയിലകല്‍ക്കിടയില്‍
എന്റെ കല്ലറ
മരിച്ച സൌഹൃദങ്ങള്‍
എനിക്ക് വേണ്ടി
പാടുന്നു സ്വാഗതം ,

പച്ചിലയില്‍ നിന്നും
പഴുത്തിലയിലെക്കുള്ള
ദൂരം അളന്നു തന്നെയാണ്
എന്റെ നില്‍പ്പ് 

No comments:

Post a Comment